Dat onze CEO Nadia de fakkel in 2002 overnam van papa René is natuurlijk algemeen geweten. Maar wist je dat ook Bente Bosmans, kleindochter van Bère, en Nick Jansen, kleinzoon van Henri, het Jansen-bloed door de aderen hebben stromen? We brachten de verschillende generaties samen. De gesprekken die daaruit ontstonden zijn warm, herkenbaar en soms ook grappig.

Weet je wat je kleinkind doet bij Group Jansen?

Bère (grootvader van Bente): alles met interieur en dat verbaast met niet, want ze was vroeger al altijd een kleurmadam (lacht). Ik ben blij dat ze hier werkt en de familietraditie verderzet. Ik merk ook dat ze een doordrijver is, iets dat ze van mij heeft en ik een goede eigenschap vindt. Als je zeker bent van je stuk, moet je niet te snel opgeven.

Henri (grootvader van Nick): eigenlijk niet (lacht). Iets dat te maken heeft met technologie. Maar de tijden zijn zo hard veranderd. We werkten met de troffel, nu zitten ze achter de computer en houden ze online meetings. Wij vergaderden vroeger 1x per maand. Dan werd er eens goed op de tafel geklopt en ging iedereen weer aan de slag.

Waarom heb je gekozen om in het familiebedrijf aan de slag te gaan?

Nick (kleinkind Henri): bouwen zit in mijn DNA, dus dat was geen moeilijke beslissing voor mij (lacht). Ik ben heel blij met de afwisseling in de job. De ene dag zit ik op een werf, de andere dag op kantoor, dan weer een vergadering of opleiding. Dat zorgt ervoor dat elke dag anders is. Bovendien heb ik hier kansen om verder te groeien.

Bente (kleinkind Bère): die afwisseling is inderdaad heel fijn. Maar ook de mentaliteit die er heerst bij Jansen. Die sluit gewoon aan bij wie ik ben. Er zit een drive in dit bedrijf die je nergens anders vindt. Vooruit willen, dingen aanpakken. Het is hard werken, maar ook veel plezier maken. Je maakt hier écht iets mee.

Bère: hard werken moet je overal, maar af en toe een feestje is toch heel belangrijk. Dat deden wij vroeger al. Elke vrijdag gingen we een pintje drinken. En iedereen werkte dan eens zo hard om sneller op te café te kunnen gaan. Ik zie het dus graag dat er vandaag nog altijd ruimte is om eens los te gaan.

Wat heb je geleerd van je grootvader?

Nick (kleinkind Henri): dat hard werken altijd beloond wordt. Ik probeer dat zowel op het werk als privé- bijvoorbeeld in mijn snookerambities – na te streven. Hij heeft mij ook geleerd dat samenwerken heel belangrijk is om tot goede resultaten te komen. En dat je trots moet zijn om wat je doet.

Bente (kleinkind Bère): mijn vake is een echt doorzetter en iemand die niet op zijn mond gevallen is, maar durft zeggen waar het op staat. Dat zijn eigenschappen die ik zelf ook probeer na te streven. Daarnaast is hard werken en tegelijk genieten van het leven iets dat we gemeenschappelijk hebben.

Bère: zeker dat op stap gaan en genieten heeft ze toch wel van mij geleerd. Hoewel Jef van alle broers vroeger het grootste fuifbeest was (lacht).

Waar ben je het meest trots op?

Henri: we zijn in 1972 begonnen in een ruimte van 4×8 meter. Dat was ons kantoor, onze vergaderruimte en onze winkel. Door hard te werken hebben we dat stap voor stap uitgebouwd. Zeker als je dat met je broers kan doen, geeft dat veel voldoening.

Bère: ik was 14 jaar toen ik begon als plakker. We hebben in al die jaren altijd de beste kwaliteit nagestreefd. Ik denk dat die kwaliteit ervoor gezorgd heeft dat we van plakkers uit Meeuwen uitgroeiden tot één van de grootste klasse 8 aannemers van het land. Als dan ziet hoe René en Nadia dit verder aangepakt hebben… chapeau. Ik ben dus zeker trots dat Jansen generatie na generatie blijft groeien.

Was er vroeger ook al een Belang van Jansen?

Henri: in onze tijd heette dat de Gypla, dat stond voor Gyproc en Plafonneren. Onze Jef was de fotograaf en ging overal rond voor foto’s. Hoewel hij soms wel eens het rolletje vergat in te steken (lacht). Twee keer per jaar deelden we dat uit aan alle medewerkers.

Bère: ik herinner me nog artikels over het bedrijvenvoetbal. Elk jaar speelden we een toernooi tegen de omliggende bedrijven. Eén jaar brak ik mijn voet en lag ik een maand in het ziekenhuis. Daar bestaan gelukkig geen foto’s van (lacht).